ไม่ได้อัพพัฒนาการของลูกสาวตั้งหลายเดือนแล้ว มีหลายๆอย่างอยากบันทึกไว้

เรื่องแรกเรื่องนมแม่ ปัจจุบันลูกสาวยังได้กินนมแม่อยู่ แต่กินจากเต้าอย่างเดียว

แม่ไม่มีเวลาปั๊มนมแล้ว ตั้งแต่ยุ่งๆเรื่องงานเมื่อ 2 เดือนที่แล้ว

สรุปว่าแม่สามารถปั๊มนมให้ลูกสาวได้ถึง 20 เดือนเท่านั้น น้อยกว่าพี่ต้นตาล 2 เดือน

ถามว่าเสียใจไหม ก็เสียใจนิดหน่อย เพราะทีแรกตั้งใจว่าจะปั๊มนมให้ได้ถึง 2 ขวบ

แต่แม่ก็คิดว่าแม่ทำดีที่สุดแล้ว ถึงจะไม่ได้ปั๊มนม ลูกสาวแม่ก็ยังได้ดูดนมแม่อยู่

ส่วนจะได้ดูดนมแม่ถึงอายุเท่าไหร่ แม่ก็ยังตอบไม่ได้ เอาเป็นว่าแล้วแต่ลูกก็แล้วกัน

มันเป็นความสุขของแม่อีกอย่าง ที่กลับถึงบ้านแล้วลูกสาวตัวเล็กๆวิ่งเข้าหา

มาจูงมือแม่ไปนั่งประจำที่(กินนม) พร้อมกับทำเสียงเรียกร้องอยากกินนมนักหนา

ถือว่าเป็นเวลาส่วนตัวของแม่กับลูกเท่านั้น แล้วแม่ก็ให้กินเฉพาะที่บ้านกับในรถ

ไม่ได้ให้กินนอกสถานที่อีกแล้ว หนูก็รู้นะ เรียกร้องเฉพาะที่บ้านกับในรถด้วย

คิดแล้วก็รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วจริงๆ ลูกสาวตัวเล็กๆที่เอาแต่อ้าปากกินนม

ตอนนี้โตพอที่จะเรียกร้องและพูดขอนมได้แล้ว

เรื่องที่สองเรื่องการพูด ก่อนหน้านี้ลูกสาวแม่ เหมือนจะพูดแต่ก็ไม่เป็นคำเท่าไหร่

คำแรกที่พูดชัดที่สุดหรือเรียก “ป้า” แม่น้อยใจนิดหน่อย แต่ก็ไม่คิดอะไรมาก

ทำไงได้ล่ะ หนูอยู่กับป้าทั้งวันนี่นา แล้วคำนี้ก็ออกเสียงง่ายด้วย

จากคำแรกที่หนูออกเสียงได้ แม่กับพ่อก็เพียรพยายามให้หนูออกเสียงอีกหลายๆคำ

โดยเฉพาะคำว่า “แม่” แม่พยายามให้หนูพูดก่อนที่จะให้หนูกินนมทุกครั้ง

พยายามอยู่นานเหมือนกัน ในที่สุดตอนหนูอายุ 20 เดือน หนูก็ออกเสียง “เม่” ได้

ตอนได้ยินครั้งแรก แม่น้ำตาไหลเลย มันเป็นจำง่ายๆที่ฟังแล้วปลื้มจริงๆ

จากนั้นแม่ก็ให้หนูเรียก “เม่” (ไม่ได้พิมพ์ผิดนะ หนูออกเสียงสั้นๆแบบนี้จริงๆ)

ทุกครั้งที่ให้หนูกินนม หนูก็จะเรียก “เม่ หม่ำ.... หม่ำ..... หม่ำ....หม่ำ (แหะ แหะ แหะ แหะ)”

แบบนี้ทุกครั้ง แล้วแม่ก็จะรีบเอานมให้หนูดูด พอเดือนที่ 21 หนูเรียก “เม่” กลางดึกคืนหนึ่ง

ตอนแรกแม่คิดว่าหูฝาดเสียอีก เพราะปกติหนูจะพูดตามเท่านั้น

นี่เป็นครั้งแรกที่หนูเรียกแม่ได้เอง แม่เลยแกล้งหลับต่อ หนูก็เรียก “เม่ เม่ เม่” อีกหลายครั้ง

แสดงว่าแม่หูไม่ฟาดไป หนูรู้ความหมายของคำว่าแม่แล้วจริงๆ หนูเรียกแม่ได้เองแล้ว

พอหลุดคำมาได้อีกคำ หนูก็เริ่มพยายามออกเสียงตามอีกหลายคำเลย

จนปัจจุบัน 22 เดือน หนูเรียกคนโน้นคนนี้ได้หลายคนแล้ว

“ปา” คนแรกเลยที่หนูออกเสียงได้

“เม่” คนที่สองที่หนูเรียกได้ (เรียกเก่งมาก โดยเฉพาะตอนขอกินนม)

“เผอะ” หนูยังออกเสียงพ่อไม่ค่อยได้แต่ก็พยายาม บ้างครั้งฟังเป็น “ปะ” มากกว่า

“ตะตา” ออกเสียงยากเนอะต้นตาลเนี่ย แต่หนูก็ออกเสียงได้น่ารักมาก

“ตี๋” ลุงตี๋บ้านตรงข้าม เรียกหนูทุกวัน เช้ามาหนูมาหน้าบ้านต้องถามหาตลอด

“ตะ” คุณตาปลี้มนักล่ะที่หนูเรียก

“ยัย” คุณยายบอกให้หนูเรียกทั้งวัน

“ยา” คุณย่า ถึงจะนานๆเจอกันที หนูก็ออกเสียงได้

นอกจากนี้ก็จะมีคำสั่งหรือคำบอกต่างๆที่หนูพูดประจำ โดยเฉพาะคำว่า “ไป”

ไม่ว่าจะใช้ไล่คนที่ไม่อยากให้เข้าใกล้ หรือบอกตอนที่อยากออกไปเที่ยว

ฮืมมมม ท่าทางหนูจะสั่งเก่งเหมือนกันนะเนี่ย

นิสัยทั่วไป เป็นเด็กสาวจอมแก่น (ที่ไม่เรียบร้อยเอาเสียเลย)

ทำให้แม่นึกไม่ออกเลยว่า ถ้าแม่มีลูกสาวเรียบร้อยแม่จะเลี้ยงยังไง

แม่คงไม่สนุกเท่าตอนนี้แน่ๆ 5555 แบบนี้เรียกว่าเข้าข้างลูกสาวตัวเองหรือเปล่า

แต่เวลาอ้อนหนูก็มีนะ เจ็บนิดเจ็บหน่อยล่ะไม่ได้เชียว ต้องอ้อนไปซะทุกคน

ใครอยู่ใกล้ๆจะต้องเดินมาเป่าเพี้ยงให้ครบด้วย ถ้าไม่ครบก็จะร้องอยู่นั่นล่ะ

โดยเฉพาะพ่อเนี่ย อ้อนเป็นพิเศษ เห็นพ่อดีใจมากกว่าเห็นแม่เสียอีก

แล้วก็จะเข้าไปนัวเนีย ซบซ้ายซบขวา ทำเอาแม่หมั่นไส้เชียวล่ะ

เอาแต่ใจพอสมควร เห็นพี่เล่นอะไรไม่ได้ต้องเข้าไปแย่งตลอด

บางครั้งพี่ก็ยอมให้ บางครั้งพี่ก็นั่งร้องไห้ แต่ถ้าพี่แย่งไปได้ล่ะก็ หนูกรี๊ดบ้านแตกทีเดียว

พร้อมกับทะเลน้ำตา ที่หนูทั้งบีบทั้งแค้น ให้ไหลหยดแหมะๆ เหมือนสั่งได้

แม่พยายามจะให้ลูกสองคนตกลงกันเองให้ได้ แต่บางครั้งก็ต้องเข้าไปห้ามบ้าง

จะว่าไปแม่สงสารพี่ต้นตาลมากกว่า เพราะมักจะร้องไห้ก่อนน้องเสมอ

ความรู้มากก็ไม่เป็นรองใคร เวลาจะออกจากบ้าน รู้เลยนะ วิ่งไปเอารองเท้ามาใส่รอไว้เลย

รองเท้าหนูใส่ได้หมด ทั้งรองเท้าแตะ รองเท้าหนีบ รองเท้าสวมที่ต้องติดด้านข้าง

แถมจำได้ด้วยว่ารองเท้าคู่ไหนของใคร หยิบมาให้พี่ต้นตาล ให้แม่ ให้ป้า เสร็จสรรพ

ใส่รองเท้าเรียบร้อยก็จะเดินไปหยิบกระเป๋าตัวเอง ใส่ขนม นำออกนอกบ้านก่อนเพื่อน

ท่าทางถือกระเป๋าน่าหมั่นไส้มากๆ เหมือนคุณนายตัวน้อยๆทีเดียว

ยังไม่หมด สำหรับความน่ารักของหนู ไว้แม่จะมาค่อยๆเล่าอีกทีนะคะ วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่า