“ต้นตาลเป็นไข้” หลังจากต้นตาลเริ่มไปโรงเรียน เหตุการณ์นี้จะเกิดอาทิตย์เว้นอาทิตย์ก็ว่าได้ พ่อก็ไม่รู้จะทำไงดี ครูก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย เฮ้อ....คิดซะว่าแลกเชื้อกันก็แล้วกัน ต้นตาลจะได้แข็งแรงเนอะ ขำขำ......

            แต่คราวนี้มันไม่ใช่เรื่องขำขำนะสิ ดันมาเป็นไข้เอาไอ้วันที่จะไปสอบเนี้ยสิ จะขำไงออก ต้นตาลเป็นไข้มาตั้งแต่วันศุกร์ กลับมาบ้านก็ซมมาเลยครับ วันเสาร์พ่อไปทำงาน แล้วก็เหมือนเดิม แว๊บกลับมาซะครึ่งวัน (แล้วจะไปทำไมอะ) กลับมาบ้านหาคนไม่สบายไม่เจอครับ ก็แหม ถึงป่วยก็ยังซนได้ไช่มั้ยครับ คืนนั้นพ่อต้องคอยปลุกมากินยา และเช็ดตัวอยู่ตลอดคืน ทั้งๆ ที่ไม่ค่อยได้รับความร่วมมือจากต้นตาลซ้กไหร่ เช้าวันอาทิตย์ตื่นมาพร้อมกับที่คุณตามาหาพอดี ดีใจจนเนื้อเต้นวิ่งมาตอนรับเป็นการใหญ่ คุณตายังถามว่าไหนคนไม่สบาย แล้วก็เช่นเคยครับ เล่นทั้งวันไม่ยอมนอน ดีหน่อยที่กินยาตลอด ขานี้ร้องอยากกินยา แล้วต้อง 3 อย่างด้วย ทั้งยาลดไข้ ยาแก้ไข แล้วก็ยาลดน้ำมูก ถ้าไม่ครบเค้าไม่ยอมนะ เฮ้อ.....ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี ลูกจะกินยาง่ายไปหรือเปล่าครับผม

            และแล้วคืนระทึกใจก็มาถึง พ่อเฝ้าเช็ดตัวทั้งคืนเช่นเคย เป็นห่วงว่าเช้าวันรุ่งขึ้นจะไปสอบไหวอะเปล่า ทำเอาไม่ได้หลับได้นอนกัน

14 ม.ค. 2550

            เช้าวันนี้พ่อตื่นเช้าเป็นพิเศษ หรือเรียกว่าไม่ได้นอนเลยก็ว่าได้ครับ ตี 4 ลุกขึ้นมาอาบน้ำ แล้วก็ปลุกแม่มาเตรียมตัว เพราะวันนี้ต้องพาต้นตาลไปทดสอบความพร้อมเพื่อเข้าเรียนชั้นอนุบาลที่สาธิตราม คุณครูบอกไว้วันสมัครมาให้มาเช้าๆนะคะ มาก่อนเวลาสอบสักครึ่งชั่วโมงนะคะ สอบ 8 โมง งั้นก็ต้องไปถึง 7:30 เราก็ต้องออกจากบ้านไม่เกิน 6:45

            คุณตาแนะนำให้ใส่ชุดนักเรียนที่ต้นตาลมีอยู่ไปสอบเพื่อแสดงความโปร่งใสว่าเราให้ลูกเรียนเตรียมอนุบาลอยู่ ซึ่งพ่อเห็นด้วย แม่ก็จัดการแต่ตัวต้นตาลตามนั้น ป้าเตรียมข้าวเช้าใส่ Lunch Jar เรียบร้อย เอายาใส่เป้เรียบร้อย พ่อก็ไม่ลืมเอาอาวุธลับติดตัวไปด้วย ก็..วิตามินซีของโปรดของต้นตาลไง เอาไว้ปิดปากตอนงอแง อิอิ

            6:45 ล้อหมุนมุ่งหน้ามอเตอร์เวย์ ลงศรีนครินทร์ เลี้ยวซ้ายเข้าหลังราม ถึงที่จอดรถ 7:20 แม่บอกป้อนเช้าก่อนไหม พ่อบอกไปกินข้างในดีกว่า ตอนเข้าไปต้นตาลเดินเข้าไปเองครับ ทักทายคุณครูตลอดทาง แถมมีครูฝรั่งบอก “Good Morning” ต้นตาลยังสวัสดีครับเลย เออ...แววดีเว้ย พ่อไปรับบัตรคิวได้เบอร์ 8 แม่ก็พาต้นตาลดูรอบๆ บริเวณ คุณครูให้เอาป้ายเลขที่สอบติดที่เสื้อ เป็นเรื่องซะแล้วครับผม!!!

            ต้นตาลไม่ยอมให้ติดครับ แถมยังจะขยำทิ้งอีกต่างหาก พ่อต้องงัดอาวุธลับมาใช้ ได้ผลครับหยุดงอแงได้พักนึง ถามว่ากินข้าวไหมครับ ไม่ตอบ ถามว่าไปนั่งไหมครับ ไม่ตอบ งั้นพ่อไปนั่งก่อนนะครับ เสร็จเลยคราวนี้ เป่าปี่เลยครับ มาครบวงเลย ทั้งน้ำมูก น้ำตา น้ำลาย ร้องบอกว่า “พ่ออุ้ม พ่ออุ้ม” พออุ้มเลยรู้ว่าตัวร้อนมากๆ ต้นตาลบอก “เย็น เย็น” คิดว่าคงหนาวด้วย พ่อต้องรีบให้กินลดไข้โดยด่วน ต้นตาลบอก “เจ็บ เจ็บ” ไม่ว่าจะถูกตัวตรงไหนจะต้องร้องว่าเจ็บ พ่อกับแม่มองหน้ากัน ในใจคิดตรงกัน แม่พูดก่อน “พ่อกลับเหอะ” พ่อบอก “อีก 3 ปีค่อยมาเรียนป.1 เนอะ.” ขอบอกเลยว่าสงสารต้นตาลมากถึงมากที่สุด ร้องไห้จนทุกคนมองมาเป็นจุดเดียวกัน ทั้งขู่ทั้งปลอบก็ไม่ได้ผล ถึงเวลานี้อาวุธลับของพ่อตกกระป๋องไปเลยครับ ให้อมเข้าไปจะอ๊อกเลยครับ นาทีนั้นพ่อกับแม่คิดอะไรไม่ออกแล้ว เห็นสภาพต้นตาลเป็นแบบนี้ อยากจะเอาลูกออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

            พ่อจับมือแม่แล้วบอกว่า “เอาบัตรคิวไปคืนครู บอกครูว่าต้นตาลไม่ไหวแล้ว ขอสละสิทธินะ เอาไว้อีก 3 ปี เราค่อยว่ากันใหม่นะ” แม่น้ำตาซึมเดินไปบอกคุณครู แล้วพ่อก็อุ้มต้นตาลออกมาจากตรงนั้นทันที

            เจอคุณจุ๋มกับน้องพีชเพิ่งเข้ามา คุยกันนิดหน่อยแล้วก็รีบเดินอุ้มต้นตาลออกมา เดินจนจะถึงรถอยู่แล้วคุณจุ๋มวิ่งตามกระหืดกระหอบออกมาบอกว่า “ใจเย็นๆ คุณติ่ง รอเดี๋ยวนะ ต้นตาลไม่สบายแบบนี้น่าจะขอครูเลื่อนสอบได้นะคะ เดี๋ยวจุ๋มมา” คุณจุ๋มรีบเดินกลับเข้าไปเจรจาขอเลื่อนสอบให้ครับ แล้วพ่อกับแม่ก็อุ้มต้นตาลเดินตามเข้าไป ตอนนั้นพ่อไม่คิดว่าจะได้ แต่คุณจุ๋มบอกให้พาต้นตาลไปหาคุณครูอีกครั้ง คุณครูจับตัวต้นตาลแล้วบอกว่าตัวร้อนขนาดนี้เลยหรอค่ะ งั้นคุณพ่อทำหนังสือถึงครูใหญ่เพื่อขอเลื่อนสอบมานะค่ะ พอดีพ่อน้องปาล์มเดินเข้ามาพอดีเลยบอกให้พ่อแนบใบรับรองแพทย์มาด้วยนะ

            บอกตามตรงนะ นาทีนั้นพ่อกับแม่คิดอะไรไม่ออกจริงๆ นี่ถ้าไม่ได้คุณจุ๋มมาช่วยไว้ ต้นตาลคงไม่มีโอกาสได้ทดสอบความพร้อมตามที่เราได้วางแผนกันมานานเกือบปี

            จนถึงตอนนี้ ต้นตาลยังร้องไห้ไม่หยุด พ่อต้องอุ้มขึ้นรถ แล้วออกรถทันที ระหว่างทางพ่อโทรเข้าไปที่โรงเรียนบอกกับคุณครูว่ากำลังพาต้นตาลไปโรงพยาบาล และจะทำหนังสือขอเลื่อนสอบมาให้ตอนเช้าวันพรุ่งนี้ พอส่งแม่กับต้นตาลที่บ้านเรียบร้อย พ่อต้องเข้าโรงงานเพราะต้องไปเตรียมเอกสารสำคัญในการ JV และไม่ลืมกำชับแม่ให้ดูแลต้นตาลอย่างใกล้ชิด

            ตอนเย็นแม่ต้องพาต้นข้าวมารับวัคซีน และพาต้นตาลมาหาย่าหมอเองเพราะพ่อกลับมารับไม่ทัน แม่บอกว่าต้นตาลร่าเริงมากตั้งแต่กลับถึงบ้านจนถึงเย็น คุณย่าหมอให้ใบรับรองแพทย์มา ให้พักผ่อน 3 วัน แล้วสั่งให้ช่วงนี้ต้องดูแลใกล้ชิดนะ แหม...คุณย่าครับดูมันใกล้ชิดซะจนไม่รู้จะชิดยังงัยแล้วคร๊าบบบบบบ

            ตกดึกพ่อมานั่งพิมพ์หนังสือขอเลื่อนสอบให้ต้นตาล แม่บอกว่าพ่อสำนวนดีคุณครูอ่านแล้วน่าจะอนุญาต หนังสือที่ว่ามีใจความว่า

            เอาวะ...จะไม่อนุญาตก็ให้มันรู้ไป

            ตอนเที่ยงคุณจุ๋มโทรมาถามอาการของต้นตาล แล้วก็บอกว่าน้องพีชไม่ค่อยทำตามที่คุณครูบอกซักเท่าไหร่ คาดว่าคงไม่ผ่านการทดสอบเป็นแน่ พ่อยังบอกเลยว่าขอให้ผลบุญที่คุณจุ๋มช่วยต้นตาลไว้ส่งผลให้น้องพีชผ่านการทดสอบนะครับ

15 ม.ค. 2550

            7 โมง พ่อไปนั่งหน้าสลอนอยู่หน้าโต๊ะลงทะเบียนที่สาธิตรามเป็นที่เรียบร้อย ขอบอกว่ายังไม่มีครูมาสักคนครับ พอดีเมื่อคืนพ่อเข้าไปหาข้อมูลใน Website ของโรงเรียนมาว่าจะไปยืนหนังสือกับใครดี นั่งอยู่พักใหญ่ก็เจอคุณครูเป้าหมายครับ “ผู้ช่วยอาจารย์ใหญ่ฝ่ายวิชาการ”

            “คุณครูครับ ผมเป็นผู้ปกครองของเด็กชายปรีณันที่....”

            “อ๋อ...คุณพ่อคะแล้วน้องหละคะ” เฮ้ย....คุณครูเค้ารู้เรื่องแล้วหรอ(วะ)เนี้ย แต่เอ....พ่อว่าพ่อพาลูกมาสอบนะ ไม่ได้พาน้องมาสอบ

            “ผมเอาหนังสือขอเลื่อนสอบเป็นวันที่ 17 มาให้พร้อมใบรับรองแพทย์ครับ”

            “อ้าว...แล้วเมื่อวานคุณพ่อไม่ได้เขียนใบคำร้องไว้หรอคะ” เฮ้ย....คำร้องอะไรกัน(วะ)

            “เมื่อวานคุณครูที่โต๊ะลงทะเบียนบอกให้ผมทำหนังสือขออนุญาตมาให้วันนี้อะครับ”

            คุยกันอยู่พักใหญ่จึงได้ความว่า คุณครูที่โต๊ะลงทะเบียนไปแจ้งผู้ช่วยฯ เกี่ยวกับเรื่องนี้ ผู้ช่วยฯ จะมาให้พ่อเขียนใบคำร้อง แต่ช้าไปแล้วครับ พ่อพาต้นตาลออกมาแล้วครับผม

            “คุณพ่อคะ ทางโรงเรียนจัดชื่อให้น้องเค้ามาสอบวันนี้นะคะ ตกลงวันนี้พาน้องมาด้วยหรือเปล่าค่ะ”

            “คุณครูครับ ในใบรับรองแพทย์แจ้งว่าให้พักผ่อน 3 วันอะครับ ผมเลยขอมาสอบวันที่ 17 ครับ”

            “สงสัยคงไม่ได้นะค่ะเนี้ย @#@$!#$%#%@#$!#!#$!#%@#%!#$!”

            “ใจเย็นครับคุณครูครับ งั้นผมขอพบท่านผู้อำนวยการละกันครับ”

            “เออ....เดียวนะคะ เดียวไปปรึกษากันก่อนนะคะ”

            คุณครูหายขึ้นไปบนตึกพักนึง ให้พ่อรอด้วยใจจดจ่ออยู่ข้างล่าง กะว่าถ้าไม่ให้เลื่อนมีลุย.....

            “OK ค่ะคุณพ่อ วันที่ 17 ก็ 17 ค่ะ หวังว่าน้องคงหายดีแล้วนะคะ”

            “ขอบคุณคุณครูมากนะครับ วันที่ 17 พบกันครับ”

            ลอดไปนึกว่าต้องมีลุยกันซะแล้ว โทรศัพท์แจ้งทางบ้านให้สบายใจ เสร็จเรื่องพ่อก็ไปประชุมที่บางจากต่ออีก แต่ก็ไม่ลืมที่จะโทรมาถามอาการของต้นตาลตลอดทั้งวัน รวมถึงโทรบอกคุณจุ๋มว่าทางโรงเรียนให้เลื่อนสอบเรียนร้อยแล้ว

บทส่งท้าย

สาวน้อยต้นข้าวกำลังมีความสุขกับมือทั้งสองข้าง ของเล่นที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด

มือซ้ายเข้าปากมือขวาช่วยประคอง ยามใดที่จับมือซ้ายไว้ มือขวาจะไม่สามารถเข้าปากได้

ผู้ที่สนใจเกี่ยวกับข้อมูลการให้นมแม่ของส้ม สามารถหาอ่านได้จากหัวข้อเก่าที่ส้มเคยเขียนไว้ดังนี้

1. นมอะไรดีน้า
2. ความรู้สึกของความเป็นแม่
3. ก้าวแรกของแม่
4. เคล็ดไม่ลับ
5. ทำยังไงให้มีน้ำนม
6. มานอนยาวกันเถอะ
7. นมแม่ถึงเมื่อไหร่
8. เรื่องกินของผม
9. วันที่แม่เศร้า