ปีนี้เป็นปีแห่งความยุ่งเหยิง ทั้งหน้าที่การงานและครอบครัวที่มีภาระต่างๆมากขึ้น(แก้ตัวไว้ก่อน)

งานยุ่งมากขึ้น คนช่วยน้อยลง ทุกคนต่างอารมณ์เสียใส่กัน

โชคดีที่มีลูกๆคอยเป็นน้ำรดใจให้ เหนื่อยแค่ไหนกลับถึงบ้านจะลืมหมดทันที

ยิ้มไปกับความน่ารักไร้เดียงสา แม้จะดื้อบ้างเป็นบางอารมณ์ แต่ไม่ทำให้เครียด

บางครั้งหงุดหงิดในความขี้ลืมมากขึ้นของตัวเอง ไม่รู้จะโทษอะไรดี

ลูก อายุ หรือว่าความยุ่ง ฟังดูเป็นเหตุผลที่ไม่ได้เรื่องสักอย่าง

รู้ตัวเสมอว่าช่วงนี้ลืมอะไรง่ายดาย(ยกเว้นเรื่องลูก) ใจจดจ่อกับงาน

ลืมแม้กระทั่งวันสำคัญที่สุดของคนสำคัญ พูดง่ายๆว่าลืมวันเกิดสามีนั่นเอง

ลืมแบบสนิท ลืมทั้งๆที่ตั้งเตือนมือถือไว้ตั้งแต่หลายเดือนก่อน

พอมือถือเตือนเมื่อ 2 อาทิตย์ที่แล้วยังนึกได้ แล้วก็ตั้งเตือนไว้อีก(กันลืม)

มือถือก็ยังคงทำหน้าที่ของมันเป็นอย่างดี เตือนตลอด ยิ่มใกล้ยิ่งเตือน

ส่วนเรา พอเตือนถี่มากก็ลืมอ่าน(ซะงั้น) กดทิ้งเฉยเลย (เวรของกรรม)

วันอาทิตย์ที่ 25/5/08 บ้านเราทำกิจกรรมวันหยุดเช่นเดิม คล้ายๆกับทุกอาทิตย์ที่ผ่านมา

เช้ามาเก็บกวาดบ้าน บ่ายๆไม่ได้นัดใคร พ่อบอกให้โทรชวนคุณตาคุณยายไปกินข้าวกัน

แม่รีบตกลงทันที ตอนแรกพ่อบอกให้ชวนกันไปกินที่เซ็นทรับบางนา ร้านซูกิชิ

ปรากฏว่าคุณตาปวดเก๊าท์(โรคเดียวกันเลยทั้งพ่อตาลูกเขย) เลยเปลี่ยนเป็นเดอะมอล์รามฯแทน

กินเสร็จซื้อของ เย็นๆกลับไปกินข้าวที่บ้านคุณตาคุณยาย

ก่อนกลับบ้าน พ่อมากระซิบข้างหูแม่เบาๆ “แม่ๆ เมื่อวันที่ 23 ที่ผ่านมาอ่ะ วันอะไรจำได้ไหม”

นิ่งคิดสักครู่(ยังมีหน้าคิดอีกนะ) แล้วความรู้สึกก็ชาตั้งแต่หัวถึงเท้า พูดอะไรไม่ออกไปพัก

หันหน้าไปสบตาพ่อ “พ่อ.......แม่ขอโทษ แม่ขอโทษจริงๆ” พูดได้แค่นี้ล่ะ เสียงสั่นไปหมด

ความรู้สึกตอนนั้น อยากจะตีหัวตัวเองเป็นหนักหนา คบกันมา 8 ปี แต่งงานกันอีก 5 ปี

ไม่เคยลืมแม้แต่ปีเดียว ทำไมถึงลืมได้หนอเรา เตือนตัวเองก็เตือนแล้ว

หลังจากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก ได้แต่กอดพ่อมัดจำไว้ก่อน

กลับมาถึงบ้าน เอาลูกเข้านอนหมด แม่สะกิดขอโทษพ่ออีกหน

พ่อบอกว่า “ตอนแรกนึกว่าแม่จะทำเซอร์ไพส์ คิดว่าตอนเย็นกลับมาคงได้กินเค้ก

สุดท้ายแม่ก็กลับมาแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น ค่ำๆก็เข้านอนซะงั้น อีกวันแม่ก็ยังเฉยอยู่

กะว่า วันนี้จะชวนไปกินซูกิชิฉลองเสียหน่อย แม่ก็ยังเงียบอยู่ คิดอยู่ว่าแม่คงลืมจริงๆ

พ่อเข้าใจ แม่คงงานยุ่งมากๆจริงๆล่ะ อย่าร้องไห้เลย จริงๆ กะว่าอาทิตย์หน้าค่อยบอกนะเนี่ย”

พ่อล่ะพูดไปหัวเราะไป(น้ำตาตกในใช่ป่าว) ส่วนแม่ฟังไปร้องไห้ไป เสียใจกับตัวเองมากๆ

นึกถึงความรู้สึกพ่อ ถ้าแม่เป็นคนที่ถูกลืมบ้าง แม่คงจะงอนแล้วก็เสียใจมากๆเหมือนกัน

ยิ่งเสียใจ มากขึ้นเมื่อรู้ว่าผ่านวันนั้นมา 2 วันแล้ว(นึกเหมือนกันว่าทำไมพ่อไม่บอกตั้งแต่คืนวันนั้น)

พ่อบอกไม่เป็นไร พ่อไม่ว่าหรอก ตกลงใครต้องปลอบใจใครกันแน่นะเนี่ย

เย็นวันจันทร์แม่ชักชวนต้นตาลไปเดินบิ๊กซีซื้อเค้กให้พ่อกัน

ต้นตาลไม่ยอม บอกว่า “วันเกิดต้นตาลนะ แต่เป็น วันเกิดพ่อด้วย”

ว่าแล้วเราแม่ลูกก็รีบไปช้อปปิ้ง กับซื้อเค้กวันเกิดกัน (แม่ซื้อแต่ลูกเป็นคนเลือก)

ตลอดทางแม่สอนให้ต้นตาลบอกสุขสันต์วันเกิดพ่อ แต่ต้นตาลจะพ่วงตัวเองด้วยตลอด

อะ..แม่ไม่ว่า พ่อก็คงไม่ว่าหรอกเนอะ งั้นเป็น “สุขสันต์วันเกิดพ่อและต้นตาล” แล้วกัน

ขอให้พ่อมีความสุขมากๆ มีภรรยาที่น่ารักแสนดี(ขอนะขอ)

ลูกๆก็ขอให้น่ารักไม่ดื้อมาก ซนพอเป็นพิธี ที่สำคัญอย่าลืมดูแลสุขภาพตัวเองด้วย

อยากบอกว่า รักและเป็นห่วงพ่อมากๆ ปีนี้ยกโทษให้แม่ด้วยนะ

ส่วนของขวัญขอรวบเป็นปีหน้าเลยแล้วกันเนอะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

 "วันเกิดต้นตาลด้วยน้า....."

เจ้าของวันเกิดตัวปลอม

ดูสาวน้อยสิ ท่าทางมีความสุขมาก

หนูขอดูงานก่อนค่ะ

 ครอบครัวของเรา

เจ้าของวันเกิด(ตัวปลอม)จุดเทียน

แอบเป่าแบบเนียนๆ

อยากกินเต็มที่ล่ะ

เทคที่หนึ่ง (ไม่เอา ไม่เอา ขอใหม่นะ อิอิ)

เทคที่สอง (กิกิ สวยยยย)

เด็กดูงานเริ่มจุ่นล่ะ

ตัดให้คนแรกเลย

ดูตาเขาสิ จ้องแป๋งเลยอ่ะ

อาหย่อยยยยยย (เชอรรี่นะ ส่วนเค้กไม่กิน)

ผู้ที่สนใจเกี่ยวกับข้อมูลการให้นมแม่ของส้ม สามารถหาอ่านได้จากหัวข้อเก่าที่ส้มเคยเขียนไว้ดังนี้

1. นมอะไรดีน้า
2. ความรู้สึกของความเป็นแม่
3. ก้าวแรกของแม่
4. เคล็ดไม่ลับ
5. ทำยังไงให้มีน้ำนม
6. มานอนยาวกันเถอะ
7. นมแม่ถึงเมื่อไหร่
8. เรื่องกินของผม
9. วันที่แม่เศร้า