หลับสบายกันจริงๆ

หลายๆคนคงเห็นถึงความน่ากลัวของเจ้า Baby Cot

แม่ก็เห็นเช่นกัน แต่ด้วยความที่ไม่ได้เอาที่นอนไปเผื่อ ฉะนั้นไม่มีทางเลือกอื่น

จำเป็นต้องใช้เจ้า คลิปอันนี้ต่อไป แม่ก็หาผ้าห่มกับหมอนต่างๆมาบุไว้รอบๆ

เว้นด้านที่ติดกับเตียงเอาไว้ แม่จะได้เห็นง่ายๆว่าลูกนอนสบายดีหรือมีปัญหาอย่างไรบ้าง

คืนนั้นกว่าจะได้นอน เล่นเอาพ่อกับแม่เหนื่อยไปตามๆกัน ลูกเล่นกันไม่เลิก

(ขนาดน้องยังเล็กนะเนี่ย โตขึ้นจะเป็นอย่างไร ไม่อยากนึกสภาพ) 4 ทุ่มโน้นกว่าจะหมดแรง

ปกติ พ่อจะนอนกับลูกชายบนเตียงกันสองคน พ่อลูกชายจะตีลังกานอนยังไงก็ได้

พอแม่ต้องขึ้นไปนอนด้วยเนี่ย โอ้ววววว พระเจ้าจอร์จ มันแย่มาก (จะบอกว่ายอดมาก ก็ไม่ไหว)

เดี๋ยวเข่า เดี๋ยวศอก เดี๋ยวลูกเตะ ลำพังตื่นมาดูลูกสาวด้วยความเป็นห่วงทุกชั่วโมงก็พอแรงแล้ว

นี่ต้องคอยหลบลูกหลงต่างๆจากพ่อลูกชายอีก นอนก็เหมือนไม่ได้นอน

เอาเป็นว่า ได้พออาศัยหลับบ้างก็ดีมากแล้ว พอมองไปมองมาฟ้าสว่าง ไม่นอนต่อดีกว่า

ลูกสาวตื่นมากินนมพอดี ดูดนมเสร็จ ก็วางนอนบนเตียงเสียเลย ท่าทางจะสบายกว่ากลับไปนอนที่เดิม

พลิกซ้ายพลิกขวาก็ไม่ติด จะระวังก็แต่พ่อพี่ชายนั่นล่ะ เดี๋ยวจะแบนเสียก่อน

ตื่นเช้ารีบจัดการตัวเองก่อน มีเวลาได้อาบน้ำ แปรงฟันแบบไม่ต้องรีบร้อน(หลับกันดีจริงๆ)

ถ่ายรูปที่หลับที่นอนเป็นหลักฐานเสียหน่อย แล้วก็ออกไปถ่ายวิวรอบๆ

ไม่กล้าออกไปไหนไกล กลัวลูกชายเตะก้านคอน้อง ขนาดแม่คอยมอง ยังเกือบจับขาไม่ทัน

สักพัก ค่อยๆทะยอยตื่นทีละคนสองคน ล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนชุด รีบลงไปกินอาหารเช้ากันก่อน

อาหารอลังการมากๆ มีให้เลือกมากมายจริงๆ เสียดายต้นตาลไม่ค่อยสบายกินได้น้อย

(จริงๆเด็ก 3 ขวบเขาบอกว่าต้องเสียเงิน แต่บ้านเราไม่สนค่ะ เด็กจะกินอะไรได้นักหนา)

พ่อกับแม่ก็ต้องผลัดกันกินผลัดกันจับสองลิง ไม่ค่อยได้กินอะไรกันมากนัก

พ่อลูกกินกันเสร็จก็พากันออกไปเดินย่อยสักพัก พอมีเวลาให้แม่ละเลียดกินเล็กน้อย

อิ่มกันถ้วนหน้า ว่าแล้วก็รีบขึ้นไปเปลี่ยนชุดลงมาเล่นน้ำกันต่อดีกว่า

พ่อกับลูกชายเปลี่ยนชุดเสร็จ พากันลงไปสระก่อน แม่กะจะพาลูกสาวตามลงไปทีหลัง

จะไปถ่ายลูกชายลอยคอในน้ำกับพ่อเขาเสียหน่อย ลูกสาวง่องแง่งเดี๋ยวกินนม เดี๋ยวอึ

ทำไปทำมาหลับเสียอีกรอบ แม่อดลงไปถ่ายรูปริมสระเลย

วิวจากระเบียง

รร.อะไรบ้างก็ไม่รู้

ระเบียงในรร. ทำสวยดี

มีสีเขียวๆดูสดชื่น

บรรยากาศรอบๆ

 ซุ้มอาหารจากชั้น 10

จะโทรไปบอกพ่อก็ไม่ได้ พ่อไม่ได้เอาโทรศัพท์ลงไป มองซ้ายมองขวาจะทำอะไรก็ไม่ได้

พี่ต้นตาลจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ ชุดเปลี่ยนก็ไม่ไดเอาลงไป เอาไปแต่เสื้อ กางเกงอยู่ในห้อง

ทำไงได้ ต้องรอกับรออย่างเดียว ห่วงหน้าพะวงหลังไปหมด

พักใหญ่ๆ พ่อโทรขึ้นมาถาม(เสียงโมโหด้วยอ่ะ)ว่าทำไมไม่ลงไป ต้นตาลงอแงจะใส่กางเกงให้ได้

แม่ก็บอกว่าลูกสาวหลับ ลงไปไม่ได้ วางหูแล้วก็หงุดหงิดงุ่นง่านอยู่คนเดียว

เอาไงดีล่ะ รู้เลยว่าต้นตาลต้องอารวาดแน่ๆ อยากจะเอากางเกงลงไปให้ใจจะขาด

สักพักพ่อก็ขึ้นมาพร้อมอุ้มต้นตาลที่น้ำตาเต็มหน้า สะอึกสะอื้นเสียอกเสียใจมากมาย

แม่สงสารลูกใจจะขาด รู้สึกผิดมากๆ แม่เลยอาสาพาไปเล่นหาดทรายกันต่อ

ขึ้นมาลูกสาวเพิ่งตื่นพอดี ลูกชายก็อารมณ์ดีแล้ว แม่เลยปล่อยให้เล่นกันไปก่อน

กว่าจะออกจากโรงแรมก็เกือบบ่ายสองแล้ว พ่อกับแม่หิวตาลายเชียว

ส่วนต้นตาลกินขนมไปหน่อยเลยไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ ว่าแล้วเราก็ไปกินอาหารทะเลกันดีกว่า

ไม่ไกลเท่าไหร่ก็ถึงบ้านอำเภอแล้ว ร้านประจำที่ป้าเป้าเคยพาไปนั่นแหละ

ระหว่างรออาหาร พ่อก็พาต้นตาลไปเล่น แม่ก็เข็นรถต้นข้าวไปมา

กินไปก็เข็นรถไป ลูกสาวนี่เลี้ยงง่ายจริงๆเลย แม่อิ่มต้นตาลก็อิ่มด้วย

แม่เลยพาต้นตาลไปเล่นอีกรอบ ส่วนต้นข้าวหลับปุ๋ย พ่อกินข้าวสบายไป

พอขึ้นรถ พี่ชายเลยหลับ ส่วนน้องสาวเล่นกับแม่ตลอดทาง

ใกล้จะถึง พี่ชายตื่นน้องสาวก็หลับอีกรอบ แหมมม กลัวแม่สบายกันนะ ผลัดกันหลับผลัดกันตื่น

อิอิ หลับปุ๋ย หลับปุ๋ย (แม่อดไปดูพี่ต้นตาลเล่นน้ำเลย)

ลิฟท์แก้วสวยดี

(เพิ่งสังเกตุว่า แม่ลูกใส่สีเดียวกันเลย หุหุ ตอนใส่ให้ไม่ได้ตั้งใจนะเนี่ย)

ขอป้ายเสียหน่อย

แอ๊บแบ๊วอีกแล้ว

"พ่อ...ปู"